Jeśli spytasz wieczorem osobę siedzącą obok: "Kochanie, a za co Ty mnie tak właściwie kochasz?", a w odpowiedzi dostaniesz konsternację i krótkie: "Skarbie, za to, że jesteś"... to masz problem. Oboje macie. Bo JEST, to jest kilka miliardów ludzi na świecie.
Poniosło mnie. Dzisiejszy tekst ma wszystko. Wizję przyszłości, historię prawdziwą i własnoręcznie namalowane zdjęcie (o ile tak się w ogóle da). A rzecz o ważnych rekrutacjach. Głównie menedżerskich.
Z niepokojem jest trochę jak z duchami. Niby pod łóżkiem, a jednak tylko w twojej głowie.
Networking? Że niby po co mi to? Nie wiem, nie umiem, nie ogarniam.
Często spotykam się z opinią, że praca w HR jest cudowna. Taka "ludzka", niemalże opiekuńcza.
Moją pasją są słowa. Po realizacji poniższego filmu mi ich zabrakło. Zatkało.
Dziś krótka rzecz o komunikacji. W pracy, życiu i gdzie się da. A było to tak...
Jest coś, co sprawia, że Basta ostatnio słabo śpi, słabiej je [a to akurat jest dość trudne], a adrenalinę upuszcza do słoika.
Utarty wzór. Powiedzenie, które funkcjonuje w naszym języku od lat. Zamiast zastanowić się głębiej czy ma sens, najczęściej dość bezmyślnie go powielamy. "Nie bierz tego do siebie! To tylko praca".
Średnie i duże firmy monitorują, śledzą, oceniają. W zasadzie wszystko co się da. Dziś będzie o ocenie pracowników.
Dzisiejsza opowieść jest o błędach, które nowo-mianowani managerowie często popełniają. Sama kiedyś takim byłam. Tonę błędów popełniłam. Przeczytajcie – dzięki temu może uda się Wam kilku z nich uniknąć. A jeśli nie, to przynajmniej popełnicie je z odrobinę większą świadomością konsekwencji.
