Przez ostatnie lata zarządzałam rekrutacją w paru największych światowych korporacjach. W tym czasie zgromadziłam worek (wór, worzydło) doświadczeń. Dziś opowiem o kilku z nich. Rzecz o kobietach i o tym jak przechodzą przez rozmowy kwalifikacyjne.
Dobrze jest właściwie zacząć pracowniczy rok. Albo co tam rok – każdy miesiąc lub nawet tydzień przyjemniej mija, jeśli dobrze rozpoczęty.
Podsumowania roku nie cieszą się największą inteligencką popularnością. Są trochę, jakby plebejskie [podobno]. Ja jednak podsumowuję.
Drodzy, dziś ani słowa o pracy. Wręcz odwrotnie.
Dość często spotykam się z opinią, że jak jesteś szefem, zapomnij o byciu lubianym. Jedni się zgadzają i przyjmują taką karmę, inni biadolą, jeszcze inni usprawiedliwiają takim złożeniem swoje braki. Dyskusja trwa.
Dzisiejszy tekst jest wyjątkowy. Głównie dlatego, że inspiracja nie pochodzi z mojego mózgu, ale jest zasłyszana. Temat jest jednak na tyle trafny, że muszę Wam to opowiedzieć. Posłuchajcie.
Kilka tygodni temu pisałam o tym jak mają się kobiece negocjacje wynagrodzeń, do mojej podróży do Barcelony. Dziś piszę z krainy Gaudiego, winem i jamon'em płynącej.
Niedawno pisałam o tym, że to nieprawda, że nie ma głupich pytań. Dziś kolejny wątek odczarowujący to, co utarte i w mózgi tłoczone od lat.
Z leadership'em jest trochę jak z... Nowym Jorkiem. To nie jest zwykłe słowo, to jest stan umysłu.
Początkiem grudnia lecę z bliską znajomą do Barcelony. Bilet dostałam w prezencie. Za to, że pomogłam jej (choć moim zdaniem sama sobie pomogła) w zdobyciu mega pracy.
W ubiegłym tygodniu kilka osób pytało mnie o stres w pracy. W różnych konfiguracjach. Broniłam się przed tym tematem aż do dziś. Przed chwilą dostałam osobliwą wiadomość. Nie ma bata. Trzeba o tym napisać.
